MY EYES HAS A BROKEN TEARS
Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 2007
Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2007
anekdoto
Παινευόταν ο Ιταλός της παρέας:
-Χθες βράδυ όταν κάναμε έρωτα με τη γυναίκα μου, της έτριψα το κορμί με αρωματικό λάδι
πρώτα. Μετά κάναμε παθιασμένο σεξ! Φώναζε για πέντε λεπτά όταν τελειώσαμε...
-Εμείς, όταν κάναμε έρωτα, είπε ο Γάλλος, έτριψα το κορμί της ολόκληρο με βούτυρο... Μετά
κάναμε παθιασμένο σεξ κι όταν τελειώσαμε φώναζε για δεκαπέντε λεπτά...
Και ο πόντιος της παρέας:
-Εμείς όταν κάναμε έρωτα χθες, άλοιψα όλο της το κορμί με λίπος από κότα... Μετά το τέλος
του παθιασμένου σεξ μας, φώναζε για τρεις ώρες!!
Οι άλλοι δυο απόρησαν:
-Καλά, τι μπορεί να έκανες και φώναζε για τρεις ώρες?
-Σκούπισα τα χέρια μου στις κουρτίνες!
Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2007
Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2007
Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2007
poula me
Πούλα με ακόμα μια φορά, δεν με πειράζει.
Δεν με πειράζει που θα μείνω μοναχός.
Δεν με πειράζει που τα μάτια σου σ'αυτόν τα θυσιάζεις.
Γιατί απόψε το κορμί σου θα 'ναι αλλού.
Θα 'ναι σε κάτι ξεχασμένα καλοκαίρια.
Θα 'ναι στις νύχτες της ατέλειωτης σιωπής.
Θα 'ναι στα φιλμ της χαράς και της μιζέριας.
Θα 'ναι σε όλα που περάσαμε μαζί.
Πούλα με λοιπόν στο ξαναλέω. Πούλα με για λίγη σιγουριά.
Πούλα με πολύ φτηνά δεν ξέρω, ίσως αύριο να 'ναι αργά.
Κι αν σε βλέπω αδιάφορα ξερά, δεν με πειράζει.
Δεν με πειράζει κι αν τα χείλη σου γελούν.
Μια καληνύχτα κι αν μου πείς δεν με πειράζει.
Γιατί απόψε το κορμί σου θα 'ναι αλλού.
Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2007
apo to aeroplano
Πολύ με πίκρανες ζωή
μακριά θα φύγω ένα πρωί
θ' ανέβω σ' ένα αεροπλάνο
να δω τον κόσμο από κει πάνω
Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
και συ την πήρες σοβαρά
και συ την πήρες σοβαρά
Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι
Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε
από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις
Αγαπημένη μου, μην κλαις
πάμε μαζί ψηλά, αν θες
να δεις τη γη απ' τη σελήνη
ένα φεγγάρι είναι και κείνη
Όταν κοιτάς απο ψηλά
μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά
και συ τον πήρες σοβαρά
και συ τον πήρες σοβαρά
Μοιάζουν οι πύργοι με κουκλόσπιτα
και τα κανόνια με παιχνίδια
από ψηλά δεν ξεχωρίζουνε
οι ομορφιές και τα στολίδια
Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε
από ψηλά αν το κοιτάξεις
θα σου φανεί τόσο ασήμαντο
που στη στιγμή θα το ξεχάσεις
AGAPI
Κι ήμουν στο σκοτάδι.
Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα.
Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ' έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!
Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ' είχε πέτρα κάνει ο πόνος.
Θάλασσα του πρωιού
Εδω ας σταθώ
κι ας δω κι εγώ τη φύση λίγο
θάλασσα του πρωιού
κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη
Ολα ωραία και μεγάλα φωτεισμένα
λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη
Εδώ ας σταθώ
κι ας γελαστώ πως βλέπω αυτά
τα είδα αλήθεια μια στιγμή
σαν πρωτοτοστάθηκα
κι όχι κι εδώ
τες φαντασίες μου
τα ιδάλματα της υδονής
κι όχι κι εγώ
Ολα ωραία και μεγάλα φωτεισμένα
λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη
Μελαγχολία του Ιάσωνος Κλεάνδρου ποιητού εν Κοµµαγηνή, 595 µ. Χ
Το γήρασµα του σώµατος και της µορφής µου
είναι πληγή από φρικτό µαχαίρι.
∆εν έχω εγκαρτέρησι καµιά.
Εις σέ προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως,
πού κάπως ξέρεις από φάρµακα
νάρκης του άλγους δοκιµές, εν Φαντασία και Λόγω.
Είναι πληγή από φρικτό µαχαίρι. -
Τα φάρµακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάµνουνε - για λίγο - να µη νοιώθεται η πληγή
ITHAKI
Σαν βγεις στο πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δε θα βρεις,
αν μεν η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβαλείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους
να σταματήσεις σ' εμπορεια Φοινικικά,
και τες καλές πραγματείες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στο νου σου να 'χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν'ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει.
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ' έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
χωρίς αυτήν δε θα 'βγαινες στο δρόμο.
αλλά δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.
AN IXERES TIS NIHTES MOU
Άσε με απόψε να σε βρω
στο φως που ξημερώνει
ντυμένη εγώ μ'έναν καημό
κι εσύ χρυσάφι σκόνη.
Αν ήξερες τις νύχτες μου
ποιο ρεύμα τις χτυπάει
θα μ' έπαιρνες στα χέρια σου
σαν κάτι που σκορπάει.
Άσε με απόψε να σε βρω
στου πυρετού το ψέμα
μονάχη εγώ σ' ένα σταθμό
κι εσύ μ' αλκοόλ στο αίμα
Αν ήξερες τις νύχτες μου
ποιο ρεύμα τις χτυπάει
θα μ' έπαιρνες στα χέρια σου
σαν κάτι που σκορπάει.
Κυριακή 9 Δεκεμβρίου 2007
Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2007
ISAI ALLOU IMAI EDO
Δεν αντέχω τον καπνό
και μεθάω με νερό
κάνω λάθη ένα σωρό
Γιατί να φοβηθώ…
Φτάνω πάντα πιο αργά
δε μιλάω στο σινεμά
κλαίω λίγο πιο συχνά
στα αισθηματικά
Εσύ ξεχνάς μα θυμάμαι εγώ
αλλάζεις θέμα, αλλάζεις σταθμό
Εσύ μπροστά κι εγώ σ’ ακολουθώ
είσ’ αλλού, είμ’ εδώ
Aγαπάω τις σιωπές
κάποιες γκρίζες Kυριακές
τις περίεργες μουσικές
από άλλες εποχές
Πίνω τσάι, όχι καφέ
στο διθέσιο καναπέ
Ξενυχτάω πολλές φορές
και σκέφτομαι το χτες
Αγαπάω τις σιωπές
τις περίεργες μουσικές
κλαίω λίγο πιο συχνά
σαν όλα τα παιδιά…
Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2007
DES KATHARA
Αν θα βγεις δε θα βγω μέσα θα κλειστώ
ένα φως θα κρεμάσω για να έχω ουρανό
θα κοιτώ θα γελάω θα φυσάω τον καπνό
και θα λέω δεν πονάω μα βαθιά θα πονώ
Η καρδιά, η καρδιά μου έτσι είναι η καρδιά
θα τη βρω θα την πιάσω θα την πάρω αγκαλιά
και θα βγω άλλο βράδυ με φιλιά και ποτά
και θα λέω είμαι εντάξει μα δε θα΄μαι καλά
Δες καθαρά για σένα υπάρχω
δες καθαρά εσένα θα΄χω
πάντα βαθιά σαν σφαίρα στην καρδιά
σαν σφαίρα στην καρδιά
Κι αν με δεις κι αν σε δω έναν ξένο κοιτώ
και δε θα σε γνωρίζω και δε θα σε κρατώ
η ζωή μου θα κυλάει σαν βροχή σαν νερό
και εγώ δε θα σ΄έχω και θα λέω δεν πονώ
Η ζωή, η ζωή μου θα γεμίζει μπετό
ένας άνθρωπος χτίζει τον πιο ωραίο γκρεμό
και θα πάω και θα πέσω και μετά θα γελώ
και θα λέω δεν πονάω μα βαθιά θα πονώ
Δες καθαρά για σένα υπάρχω
δες καθαρά εσένα θα΄χω
πάντα βαθιά σαν σφαίρα στην καρδιά
σαν σφαίρα στην καρδιά
Δες καθαρά αυτή η φωνή
για σένα ξεσπά, για σένα αντηχεί
πιο δυνατά
για σένα τραγουδά
Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2007
savopoulos-ADIA MOU AGALIA
Δε θα 'θελα εδώ Θεός να επέμβει
και ας ξέρω, φως μου, πως τυφλά τον υπακούς
Σκυφτός εγώ, γονατιστός, θα του ζητούσα
να μην επέμβει στους θολούς σου δισταγμούς
Μη σε φέρει, μη σε στείλει
μη σ' αγγίξει τόσο δα
και επιτέλους αν σε στείλει
να σε στείλει εδώ ξανά
Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !
άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου !
Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !
άδεια μου αγκαλιά
Αν και για μένα αγγελούδια δεν υπάρχουν
μόλις σε ιδώ κοντεύουν να επαληθευτούν
Αχ θα τα εσύναζα και θα τα εκλιπαρούσα
με τις φλογίτσες τους στο πλάι σου να σταθούν
Να σου φέγγουν να βαδίζεις
εν χάριτι ομορφιάς
σαν Χριστός πάνω απ' τη λίμνη
και σε μένα να γυρνάς
Βαμμένος είμαι στην αγάπη
έτσι ήσουν πάντοτε κι εσύ
Πιστεύω σ' ένα μονοπάτι
που θα 'μαστε μαζί
Κι έτσι ας καίνε οι λαμπάδες
στα μονοπάτια στα βουνά
κι εκείνη πάντα θα επιστρέφει
κάθε στιγμή παντοτινά
Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2007
DUST IN THE WIND
I close my eyes
Only for a moment and the moment's gone
All my dreams
Flash before my eyes of curiosity
Dust in the wind
All they are is dust in the wind
Same old song
Just a drop of water in an endless sea
All we do
Crumbles to the ground though we refuse to see
Dust in the wind
All we are is dust in the wind
Now
Don't hang on
Nothing lasts forever but the Earth and Sky
It slips away
And all your money won't another minute buy
Dust in the wind
All we are is dust in the wind
Dust in the wind
Everything is dust in the wind
WISH YOU WERE HERE
so, so you think you can tell
heaven from hell,
blue skys from pain.
can you tell a green field
from a cold steel rail?
a smile from a veil?
do you think you can tell?
and did they get you to trade
your heros for ghosts?
hot ashes for trees?
hot air for a cool breeze?
cold comfort for change?
and did you exchange
a walk on part in the war
for a lead role in a cage?
How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls
Swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found?
The same old fears.
Wish you were here.
Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2007
DREAM ON
Everytime that I look in the mirror
All these lines on my face gettin clearer
The past is gone
It went by like dust to dawn
Isnt that the way
Everybodys got their dues in life to pay
I know what nobody knows
Where it comes and where it goes
I know its everybodys sin
You got to lose to know how to win
Half my life is in books written pages
Live and learn from fools and from sages
You know its true
All the things come back to you
Sing with me, sing for the years
Sing for the laughter, sing for the tears
Sing with me, if its just for today
Maybe tomorrow the good lord will take you away
(x2)
Dream on, dream on
Dream yourself a dream come true
Dream on, dream on
Dream until your dream come true
Dream on, dream on, dream on...
Sing with me, sing for the years
Sing for the laughter and sing for the tears
Sing with me, if its just for today
Maybe tomorrow the good lord will take you away
ENJOY THE SILENSE
Words like violence
Break the silence
Come crashing in
Into my little world
Painful to me
Pierce right through me
Can't you understand
Oh my little girl
All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm
Vows are spoken
To be broken
Feelings are intense
Words are trivial
Pleasures remain
So does the pain
Words are meaningless
And forgettable
All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm
Enjoy the silence...
TIFLES ELPIDES
Είσαι εκείνη που έψαχνα
που χρόνια λαχταρούσα
στην αγκαλιά σου θα 'θελα
για πάντοτε να ζούσα
Με πλημμύρισαν τυφλές ελπίδες
από κείνη τη στιγμή που μ' είδες
πως θα είμαστε μαζί
Παραδόθηκα στο κοίταγμά σου
πίστεψα στα λόγια τα δικά σου
έπεσα μες στη φωτιά
Πόσο επιπόλαια φέρθηκα μπροστά σου
βιάστηκα να ξεδιπλώσω
όλα τα φύλλα της καρδιάς
Με πλημμύρισα τυφλές ελπίδες
από κείνη τη στιγμή που μ' είδες
πως θα είμαστε μαζί
Παραδόθηκα στο κοίταγμά σου
πίστεψα στα λόγια τα δικά σου
έπεσα μες στη φωτιά
NA ME AGAPAS
Σου γράφω πάλι από ανάγκη
η ώρα πέντε το πρωί
το μόνο πράγμα που 'χει μείνει
όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ
Τι να τις κάνω τις τιμές τους
τα λόγια τα θεατρικά
μες στην οθόνη του μυαλού μου
χάρτινα είδωλα νεκρά
Να μ' αγαπάς όσο μπορείς να μ' αγαπάς
Κοιτάζοντας μες στον καθρέφτη
βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό
κι ίσως η ασχήμια του να φύγει
μόλις πλυθώ και ξυριστώ
Βρωμάει η ανάσα απ' τα τσιγάρα
βαραίνει ο νους μου απ' τα πολλά
στον τοίχο κάποια Μόνα Λίζα
σε φέρνει ακόμα πιο κοντά
Να μ' αγαπάς όσο μπορείς να μ' αγαπάς
Αν και τελειώνει αυτό το γράμμα
η ανάγκη μου δε σταματά
σαν το πουλί πάνω στο σύρμα
σαν τον αλήτη που γυρνά
Θέλω να 'ρθείς και να μ' ανάψεις
το παραμύθι να μου πεις
σαν μάνα γη να μ' αγκαλιάσεις
σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.
O ALLOS MOU EAYTOS
Ό,τι κι αν κάνω
ό,τι κι αν λέω
κι αν σου υπόσχομαι αιώνια αγάπη
το ξέρω θα 'ρθει μια στιγμή
το ξέρω θα 'ρθει
που θα ξυπνήσει ο παλιός μου εαυτός
Που πάντα μόνος ταξιδεύει κι αγρυπνά
που τις κρυμμένες του φωνές παραμονεύει
αυτό τ' αγρίμι που ξυπνάει και με παιδεύει
που θέλει ελεύθερο να ζει να πολεμάει
αυτός ο άλλος μου εαυτός παραμονεύει
στο πιο μεγάλο του ταξίδι να με πάει
Όπου κι αν πάω
όπου κι αν μείνω
θα έχω πάντα ένα σακίδιο κρυμμένο
στο λέω δε θα φταις εσύ μα θ' αργοσβήνω
αν με ξεχάσει ο παλιός μου εαυτός
Που πάντα μόνος ταξιδεύει κι αγρυπνά
που τις κρυμμένες του φωνές παραμονεύει
αυτό τ' αγρίμι που ξυπνάει και με παιδεύει
που θέλει ελεύθερο να ζει να πολεμάει
Ταξίδια στα μάτια σου διάβαζα πάντα
τραγούδια μας κρύβανε κάπου το φως
το ξέρω θα γίνω ξανά μια μπαλάντα
να μ' έχει μαζί του ο παλιός σου εαυτός
Που πάντα μόνος ταξιδεύει κι αγρυπνά
που τις κρυμμένες του φωνές παραμονεύει
αυτό τ' αγρίμι που ξυπνάει και με παιδεύει
που θέλει ελεύθερο να ζει να πολεμάει
αυτός ο άλλος μου εαυτός παραμονεύει
στο πιο μεγάλο του ταξίδι να με πάει
Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2007
Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2007
Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2007
Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2007
Διακήρυξη της Συντονιστικής Επιτροπής των φοιτητών
Παρασκευή, 16 Νοέμβρη 1973
«Οι φοιτητές απ' όλες τις σχολές στη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος συνειδητοποιήσαμε, πως τα προβλήματά μας, σχετικά με τον εκδημοκρατισμό της Παιδείας και τη λειτουργία του Eκπαιδευτικού συστήματος, δεν λύνονται, χωρίς την αλλαγή της συγκεκριμένης πολιτικής καταστάσεως. Αρχίζοντας έτσι πολιτικό αγώνα οι φοιτητές και οι ΄Ελληνες εργαζόμενοι, που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο ξεκαθαρίζουν τις θέσεις τους και καλούν τον Ελληνικό λαό να συσπειρωθεί γύρω τους και ν' αγωνισθεί μαζί τους ως την τελική νίκη. Πρωταρχική προϋπόθεση γιά την επίλυση όλων των λαϊκών προβλημάτων θεωρούμε την άμεση παύση του τυραννικού καθεστώτος της Χούντας και την παράλληλη εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας. Η εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας συνδέεται αναπόσπαστα με την εθνική ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα, που χρόνια στήριζαν την τυραννία στη χώρα μας. Η πλατειά κινητοποίηση του Ελληνικού λαού κι η εκδήλωση συμπαράστασης, απ' όλες τις γωνιές της Ελλάδας, είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους επιχείρησαν να μας δυσφημήσουν. Ελληνικέ λαέ, ο αγώνας γύρω από τη λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία σήμερα συνίσταται στις άμεσες μαζικές διεκδικήσεις, στα οικονομικά, επαγγελματικά και κοινωνικά σου προβλήματα με απεργιακούς αγώνες, με μαζικές κινητοποιήσεις, με συλλαλητήρια, με προοπτική τη γενική απεργία για την ανατροπή της Δικτατορίας. Η παρουσία μας εδώ αποτελεί κέντρο συσπείρωσης, κινητοποίησης και μαζικοποίησης του λαϊκού αγώνα. ΟΛΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.»
ΔΙΕΘΝΗ Μ.Μ.Ε. ΚΑΙ ΧΟΥΝΤΑ
Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2007
FAR FROM ME
FOR YOU,DEAR,I WAS BORN
FOR YOU I WAS RAISED UP
FOR YOU I'VE LIVED AND FOR YOU I WILL DIE
FOR YOU I AM DYING NOW
YOU WERE MY MAD LITTLE LOVER
IN A WORLD WHERE EVERYBODY FUCKS EVERYBODY ELSE OVER
YOU WHO ARE SO
FAR FROM ME
SO FAR FROM ME
WAY ACROSS SOME COLD NEUROTIC SEA
FAR FROM ME
I WOULD TALK TO YOU OF ALL MANNER OF THINGS
WITH A SMILE YOU WOULD REPLY
THEN THE SUN WOULD LEAVE YOUR PRETTY FACE
AND YOU'D RETREAT FROM THE FROND OF YOUR EYES
I KEEP HEARING THAT YOU'RE DOING YOUR BEST
I HOPE YOUR HEART BEATS HAPPY IN YOUR INFANT BREAST
YOU ARE SO FAR FROM ME
FAR FROM ME
FAR FROM ME
THERE IS NO KHOWLEDGE BUT I KHOW IT
THERE'S NOTHING TO LEARN FROM THAT VACANT VOICE
THAT SAILS TO ME ACROSS THE LINE
FROM THE RIDICULOUS TO THE SUBLIME
IT'S GOOD TO HEAR YOU'RE DOING SO WELL
BUT REALLY,CAN'T YOU FIND SOMEBODY ELSE THAT YOU CAN RING AND TELL?
DID YOU EVER CARE FOR ME?
WERE YOU EVER THERE FOR ME?
SO FAR FROM ME
YOU TOLD ME YOU'D STICK DY ME
THROUGH THE THICK AND THROUGH THE THIN
THOSE WERE YOUR VERY WORDS
MY FAIR-WEATHERED FRIEND
YOU WERE MY BRAVE -HEARTED LOVER
AT THE FIRST TASTE OF TROUBLE WENT RUNNING BACK TO MOTHER
SO FAR FROM ME
SUSPENDED IN YOUR BLEAK AND FISHLESS SEA
FAR FROM ME
FAR FROM ME
NICK CAVE
Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2007
Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2007
ΞΕΓΥΜΝΩΣΤΕ ΤΑ ΣΠΑΘΙΑ
ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΓΙΑΤΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΑ
ΓΙΑΤΙ ΜΙΛΟΥΣΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΑΡΤΥΡΟΥΣΑ
ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΚΑΡΔΙΑ
ΝΥΧΤΑ ΕΠΕΣΕ ΒΑΘΙΑ
ΑΣΤΡΟ-ΑΣΤΡΟ ΑΝΑΒΕΙ.
ΞΕΓΥΜΝΩΣΤΕ ΤΑ ΣΠΑΘΙΑ
ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΚΙ ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ.
ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΑΠΑΝΩ ΣΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
ΟΠΩΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ.
ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΑΞΕ ΤΟ ΦΩΣ ΚΙ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ
ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ.
ΜΕΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΞΑΝΘΙΑ
ΑΣΤΡΟ-ΑΣΤΡΟ ΣΒΗΝΕΙ.
ΞΕΓΥΜΝΟΣΤΕ ΤΑ ΣΠΑΘΙΑ
ΚΙ Ο,ΤΙ ΓΙΝΕΙ ΑΣ ΓΙΝΕΙ.
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΙΣΩΣ ΝΑ ΧΑΘHΚΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΞΑΦΝΙΚΑ
ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΑΠΛΩΘΗΚΕ ΣΚΙΑ
ΙΣΩΣ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΦΤΑΙΕΙ Η ΤΟ ΣΤΡΑΒΟ ΤΟ ΡΙΖΙΚΟ ΜΟΥ
ΑΛΛΑ, ΚΟΥΚΛΑ, ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ,ΕΙΣΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΜΠΛΕΞΩ, ΜΗ Μ' ΑΠΟΠΑΙΡΝΕΙΣ
ΜΗΤΕ ΝΑ ΣΕ ΤΑΡΑΞΩ ΕΠΙΘΥΜΩ,ΣΤΟΝ ΟΜΩ ΜΟΥ ΑΝ ΘΕΣ ΜΗ ΓΕΡΝΕΙΣ
ΔΕΝ ΣΕ ΙΚΕΤΕΥΩ,ΔΕΝ ΛΕΩ ((ΜΗΝ ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙΣ))
ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΥΓΙΣΕΙ,ΔΕΝ Μ' ΕΧΟYΝ ΔΙΑΛΥΣΕΙ ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ
ΑΛΛΑ,ΚΟΥΚΛΑ ΝΑ ΞΕΡEIΣ, ΕΙΣΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜYΑΛΟ ΜΟΥ
ΔΕΝ ΣΟΥ ΖΗΤΩ ((ΝΑΙ))ΝΑ ΠΕΙΣ Η ((ΟΧΙ))
ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΜΕ,ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΕΡΟΣ,ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΟΓΧΗ
ΔΕΝ ΠΑΡΙΣΤΑΝΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ,ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΕ ΔΙΚΟ ΜΟΥ
ΑΛΛΑ, ΚΟΥΚΛΑ ΜΟΥ,ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ,΄Σ'ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ
ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ ΤΟ ΠΡΩΙ,ΜΩΡΟ ΜΟΥ,ΚΟΙΤΑΞΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΠΛΑΙ ΣΟΥ ΔΕΝ ΘΑ 'ΜΑΙ ,ΜΑ ΜΗ ΜΕ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΨΕΥΤΗ
ΑΠΛΩΣ ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΣ ΝΑ ΜΑΘΩ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ
ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΤΟΣΟ ΚΑΘΑΡΑ NA ΔΕΙΣ
ΟΠΩΣ ΚΑΠOΙΟΣ ΠΟΥ ΣΕ ΕΧΕΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ
BOB DYLAN
Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2007
Η ψυχή της Κούβας μέσα σε ένα μπουκάλι
Πέμπτη, 01.11.07
Γεννήθηκε στην Κούβα το 1942. Ξεκινώντας ως καθηγητής πανεπιστημίου, στην πορεία απέκτησε τον τίτλο του maestro, δηλαδή του κορυφαίου ειδικού που φτιάχνει τα τελικά χαρμάνια στο κουβανέζικο ρούμι. Σε ένα πρόσφατο ταξίδι του στην Ελλάδα μάς μύησε στο Maximo, το καινούργιο Ultra Premium ρούμι του Havana Club.
Θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες για τα όσα μου περιέγραψε ο maestro Navarro για το κουβανέζικο ρούμι και ειδικότερα για την παρασκευή του Maximo. Γιατί μέσα σε μία ώρα, μέσα από μια συζήτηση, με έκανε όχι απλά να ερωτευτώ την Κούβα και το λαό της αλλά και το ρούμι και να το δω σαν ένα προϊόν άρρηκτα δεμένο με την κουλτούρα της χώρας. Οταν ο maestro Navarro μιλάει για το Maximo, η ματιά του λάμπει και νιώθεις ότι τα λόγια δεν φτάνουν για να εκφράσει ό,τι έχει μέσα στην καρδιά του. Εντυπωσιακή και η τοποθέτησή του για την Ελλάδα όταν τον ρωτώ γιατί αποφάσισαν να φέρουν το Maximo στην Ελλάδα. «Πιστεύω ότι η διαδρομή του Maximo ανά τον κόσμο δεν θα ολοκληρώνονταν αν δεν ερχόταν στην Ελλάδα. Η ιστορία καλεί την ιστορία και ο πολιτισμός καλεί τον πολιτισμό. Το Rum Maximo Extra Anejo είναι η ανώτερη έκφραση της πολιτιστικής κουλτούρας της Κούβας. Εμείς στην Κούβα όταν μιλάμε για μια πόλη που έχει πολιτισμό αναφερόμαστε σ’ αυτήν σαν “η Αθήνα της…”. Εχοντας αυτή την εκτίμηση για την Ελλάδα, θα ήταν ατελής η παρουσίαση του Maximo αν δεν ερχόταν εδώ. Είναι μια εκδήλωση δικαιοσύνης. Οι Ελληνες, με την πολιτιστική ευαισθησία που έχουν, θα εκτιμήσουν αυτόν το θησαυρό». Μιλώντας για το ίδιο το προϊόν, λέει ότι για εκείνον το Maximo είναι «η αλήθεια» στο ρούμι. Το Maximo περιέχει όλα τα ρούμια που παράγονταν επί αιώνες στο Havana Club και περιέχει τη δουλειά όλων των maestro του Havana Club. «Είναι ιστορία, είναι η κουβανέζικη κουλτούρα, είναι η ψυχή της Κούβας μέσα σ’ ένα μπουκάλι».
Για το Havana Club χρησιμοποιούν βαρέλια βελανιδιάς που έχουν χρησιμοποιηθεί μόνο μία φορά σε ουίσκι. Σημαντικό είναι ότι θέλουν ο καταναλωτής να νιώσει τη γεύση από το ρούμι, όχι από το ξύλο. Γι’ αυτό χρησιμοποιούν συνδυασμούς βαρελιών. Αλλα πιο καινούργια, άλλα παλαιότερα και άλλα πάρα πολύ παλιά (70-80 ετών). Στο πρώτο στάδιο της ωρίμανσης ψάχνουν να βγει το άρωμα του ξύλου, αλλά στη συνέχεια προχωρούν την παλαίωση σε πάρα πολύ παλιά βαρέλια, όπου το ρούμι απλά παλαιώνει και γίνεται πιο απαλό, χωρίς να παίρνει άλλα έντονα αρώματα από το ξύλο. «Αυτά τα παλιά βαρέλια είναι σαν να μεταδίδουν στο ρούμι τη γνώση όπως οι ηλικιωμένοι στους νεότερους» λέει ο Don Navarro. «Είναι μια μεγάλη και ακριβή διαδικασία, που όμως χρειάζεται αν θέλεις να υπερασπιστείς την αλήθεια στο ρούμι! Είναι κάτι παραπάνω από εμπόριο». Αλλά τι είναι εκείνο που διαφοροποιεί τo Μaximo; Με πολύ λίγα λόγια και συνοψίζοντας στο ελάχιστο τα λόγια του maestro Navarro, το Maximo περιέχει τα παλαιά ρούμια του Havana Club που δεν είχαν χρησιμοποιηθεί ποτέ άλλοτε. Εχει μέσα του blends αιώνων. «Κρατήσατε ποτέ στα χέρια σας ένα προϊόν που να έχει φτιαχτεί αιώνες πριν; Στον κόσμο αυτού του ποτού δεν υπάρχει άλλο τέτοιο πράγμα. Κανείς δεν μπορεί να το μιμηθεί, γιατί όποιοι πάνε να το κάνουν τώρα, όταν εκείνοι θα έχουν ιστορία ενός αιώνα, εμείς θα έχουμε δύο. Εμείς έχουμε το πλεονέκτημα ενός αιώνα παραπάνω!»
Τo να γεύεσαι το Maximo έχοντας δίπλα σου εκείνον που το δημιούργησε είναι απόλαυση. «Πρώτα μυρίστε το. Αφήστε το να εισβάλει στους πνεύμονες» μου λέει. «Βλέπετε πόσο απαλό είναι; Αυτό το άρωμα θα μείνει μέχρι αύριο. Οταν ένα ρούμι δεν είναι αυθεντικό, το άρωμά του χάνεται μετά από κάποια ώρα». Μετά με βάζει σε ένα ταξίδι αρωμάτων. Αχλάδι, ξηρά φρούτα, σοκολάτα, ξύλο. Μια μεγάλη πολυπλοκότητα. «Ετοιμαστείτε για ένα εξωτικό ταξίδι. Λίγο γλυκό, αλλά αργότερα αφήνει μια αίσθηση ξηρότητας εκπληκτική. Πώς είναι δυνατόν ένα ρούμι να είναι γλυκό και αμέσως μετά ξηρό; Αυτό είναι το θαύμα του Maximo». Και μετά τα λένε όλα η μύτη και ο ουρανίσκος. Σοκολάτα, καρύδα, κακάο, ένα ιδιαίτερο ταξίδι στην εξοχή της Κούβας. «Είναι δυνατό και φλογερό, όπως ο χαρακτήρας των Κουβανών. Ο Κουβανός κάνει πάντα τα πράγματα με τρόπο σαν να ζει για πάντα».
Τον ρωτώ ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το απολαύσουμε. «Με ένα κουβανέζικο πούρο. Είναι αδέλφια, της ίδιας κουλτούρας. Αν το ρούμι είναι η γεύση της Κούβας σε υγρή μορφή, ένα κουβανέζικο πούρο είναι το άρωμά της. Εμένα μου αρέσει ένα habano (πούρο) δυνατό, πολύ αρωματικό, όπως μια διπλή κορόνα ή ένα cohiba. Με αυτά τα πούρα μπορείς να απολαύσεις το ρούμι ακόμα περισσότερο. Δεν μου αρέσει με πάγο, αν και κάποιοι το πίνουν έτσι. Απλά χάνεται μέρος της απόλαυσης. Είναι σαν να πηγαίνεις σε ένα πάρτι και να χορεύεις με τον αδελφό σου. Δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι το ίδιο!»
Το Maximo κοστίζει € 1.500 και κυκλοφορεί σε χειροποίητο μπουκάλι από φυσικό κρύσταλλο αριθμημένο. Στην ελληνική αγορά υπάρχουν μόνο λίγες δεκάδες μπουκαλιών. Ζητήστε να το δοκιμάσετε σε ποτήρι σε κάποιο καλό μπαρ ξενοδοχείου.
Από την Ντένη Καλλιβωκά
Ελεύθερος Τύπος
Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2007
OUTOΠΙΑ
Ό όρος ουτοπία έχει χρησιμοποιηθεί στη φιλοσοφία, την τέχνη, τη λογοτεχνία, την αρχιτεκτονική αλλά και την πολιτική για να περιγράψει ιδανικές καταστάσεις που είναι αδύνατον ή πολύ δύσκολο να υλοποιηθούν. Αν και οι προσεγγίσεις μπορεί να έχουν οικονομική, αισθητική, πολιτική ή κοινωνική βάση, πάντα η ουτοπία συνδέεται έντονα με μια αισιόδοξη, ιδεαλιστική σχεδόν αδύνατη τελειότητα.
Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B1"
TIME JESUM TRANSEUNTUM ET NON REVERTENTUM
Γύρισα τα μάτια * δάκρυα γιομάτα
κατά το παραθύρι
Και κοιτώντας έξω * καταχιονισμένατα
δέντρα των κοιλάδων
Αδελφοί μου, είπα * ως κι αυτά μια μέρα
κι αυτά θα τ' ατιμάσουν
Προσωπιδοφόροι * μες στον άλλον αιώνα
τις θηλιές ετοιμάζουν
Δάγκωσα τη μέρα * και δεν έσταξε
ούτεσταγόνα πράσινο αίμα
Φώναξα στις πύλες * κι η φωνή μου
πήρετη θλίψη των φονιάδων
Μες στης γης το κέντρο * φάνηκε ο πυρήνας
που όλο σκοτεινιάζει
Κι η αχτίδα του ήλιου * γίνηκεν,
ιδέστεο μίτος του Θανάτου!
Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον Εστί - Τα Πάθη
Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2007
Λοιπόν παιδιά, ορίστε μερικές business εκφράσεις που έχω καταγράψει και η (ελεύθερη) απόδοσή τους στην καθομιλουμένη. Παρακαλώ να εμπλουτίσετε αυτή τη λίστα με ότι μου έχει ξεφύγει (που είναι σίγουρα πολλά).
(α) Κάνω πνευματική εργασία=είμαι γραφειοκράτης.
(β) Συμβάλλω στη βελτίωση της αποδοτικότητας της εταιρείας που εργάζομαι=δεν πληρώνομαι υπερωρίες.
(γ) Πήρα διψήφια ποσοστιαία αύξηση μισθού=σε 900 ευρώ μικτά πήρα αύξηση 90.
(δ) Κάνω προσεκτικές κινήσεις στην καριέρα μου=είμαι στην ίδια δουλειά εδώ και εφτά χρόνια, δεν έχω πάρει καθόλου αύξηση αλλά είμαι «κότα» για να αλλάξω.
(ε) Είμαι διπλωμάτης=είμαι γλύφτης.
(στ) Αναλαμβάνω και φέρνω εις πέρας δύσκολες εργασίες=τρώω όλο το σκατό στη μάπα.
(ζ) Έχω καλό δίκτυο επαφών (γνωστό και ως networking)=έχω και γαμώ τα βύσματα.
(η) Είμαι κατά της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων=έδωσα ΑΣΕΠ για εφορία, απέτυχα και τώρα να πάρουν και οι άλλοι τον πούλο (εκτός αν πετύχω στον επόμενο ΑΣΕΠ οπότε θα γίνω σοσιαλιστής).
(θ) Έχω δύο προπτυχιακά, πέντε μάστερ, τέσσερις επαγγελματικές πιστοποιήσεις και είμαι υποψήφιος διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Γουέδεσέστερ που ανήκει στην ουδέτερη ζώνη της Ιρλανδίας=είμαι τεμπέλης, βαριέμαι να δουλέψω και επειδή οι γονείς μου από κατοχικό σύνδρομο τα σκάνε για να σπουδάζω την έχω αράξει στις βρετανικές νήσους χωμένος στον μπάφο.
(ι) Είμαι προσαρμοστικός στο χώρο της εργασίας=είμαι ο καρπαζοεισπράκτορας της εταιρείας.
(ια) Κατανοώ τους ανωτέρους μου και τις απαιτήσεις τους και συνεργάζομαι καλά μαζί τους=είμαι ο ρουφιάνος του τμήματος.
(ιβ) Από μικρός ήθελα να σπουδάσω οικονομικά=ήμουν μέτριος στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, αρχαία, νέα, ιστορία, γυμναστική και ζωγραφική και έδωσα στις μοναδικές σχολές που θα μπορούσα να πετύχω.
(ιγ) Αναλαμβάνω εργασίες πριν καν μου το ζητήσουν=είμαι χωμένος στα σκατά (δεύτερος τρόπος απόδοσης).
(ιδ) Η γυναίκα μου έδειξε κατανόηση στο χτίσιμο της καριέρας μου=την σιχαινόμουν και με σιχαινόταν οπότε έμενα ως αργά στο γραφείο και δούλευα και τα σαββατοκύριακα για να μην τη βλέπω.
(ιε) Οι γονείς μου επηρέασαν την επαγγελματική μου σταδιοδρομία=είχα έτοιμη δουλειά από τον μπαμπά και την ακολούθησα.
Αυτά για τώρα. Εάν θυμηθώ και άλλες φράσεις θα σας τις πω. Επαναλαμβάνω, εμπλουτίστε τη λίστα ελεύθερα.
Περπάτησα δίπλα σου
Ήμουν εκεί, στο πίσω θρανίο
Γυρνούσες και με κοιτούσες
Ύστερα
Έμαθες να κάνεις το σταυρό σου
Θυμάσαι?
Η πρώτη φορά που σε χτύπησαν
Η πρώτη φορά που δάκρυσες, χωρίς λόγο
Η δασκάλα, το αφεντικό σου
Η Αγάπη.
Ήθελες να τρέξεις
Πάντα ήθελες να τρέξεις
Το ξέρω
Ήμουν μαζί σου
Όταν αγάπησες
Όταν έκανες την πρώτη προσευχή σου
Δεν θυμάσαι
Όλες εκείνες οι λέξεις
Σου έδωσαν χρήματα
Πήρες τα χρήματα
Έμαθες να σφίγγεις το χέρι αγνώστων ανθρώπων
Να χαμογελάς όπως σε διατάζει ο φωτογράφος
Συνήθειες
Οι σκέψεις
Σου άπλωσα το χέρι
Πάντα σου άπλωνα το χέρι
Το όνειρο έλιωνε σαν χιόνι
Τα δάχτυλα σου
Το όνειρο γινόταν άμμος κι έτρεχε
Τα δάχτυλα σου
Νύχτα γενάρη, αυγούστου μεσημέρι
Ήμουν ο μόνος που σε είδα
Τυλιγμένη στο παλτό σου
Γυμνη μπροστά στης θάλασσας την επιδερμίδα
Σε είδα
Ποιός είναι αυτός που περπατάει δίπλα σου?
"
FRIENDS
ANGEL
